ام اس – MS

219 نظر: 0

ام.اس نوعی بیماری اتوایمیون و مزمن است ،که  در آن سیستم ایمنی بدن به بافت های عصبی حمله کرده، و پوشش میلینی ،سیستم اعصاب مرکزی  را از بین برده ،و به تدریج باعث اختلال در انتقال پیام در بدن شده و نهایتا سبب ناتوان شدن این اعصاب می شود. این کار منجر به تحلیل رفتن سیستم عصبی بدن می گردد. علائم بیماران ام .اس بستگی به شدت و محل آسیب در افراد مختلف متفاوت است.ازنشانه های بارز این بیماری ،از دست دادن تکلم و راه رفتن می باشد.این علائم می تواند برای مدتی ظاهر شود و برای دوره زمانی کوتاه یا بلندی از بین برود.شیوع این بیماری در زنان ۲۰تا ۴۰ سال بیشتر از مردان می باشد.از نشانه های دیگر این بیماری ،می توان به :بی حسی در بدن ،کاهش دیدو تاری  یا کوری و دوبینی ،سوزش و درد  ، اشاره کرد. این علائم با گذشت زمان می تواند کاهش یا افزایش پیدا کند. در این بیماری میلین تارهای عصبی ازبین می رود ،  ،گروه تحقیقاتی دانشمندان نشان دادند در برخی افراد به دلایل ارثی یا عفونت دوران کودکی که در بدن می ماند،هنگامی که میلین عصبی از بین می رود این عوامل

،می تواند سبب بروز بیماری ام .اس در برخی از افراد گردد. به طور کلی سن ، جنسیت ،وراثت ، نژاد ،بیماری هایی چون تیروئید و دیابت نوع ۱،می تواند زمینه ساز بروز این بیماری باشند. بیماری ام اس عوارضی چون اسپاسم عضلات، اختلال در دفع مدفوع یا ادرار ، فراموشی  و یا عدم تمرکز ، تشنج را باخود به همراه دارد.برای تشخیص این بیماری ،پزشک متخصص اعصاب ،بعد از معاینه بالینی و تجویز ازمایش هایی چون آنالیز خونی،بیرون کشیدن مایع نخاعی (پونکسیون کمر) ، و MRI به تشخیص این

بیماری می پردازد.برای درمان ،پزشک علاوه بر درمان دارویی و ورزش ها مخصوص ،بیمار را نزد یک فیزیوتراپ می فرستد تا به تواند حرکات کششی و پیاده روی را آسان تر انجام دهد . امروزه برای این بیماری از سلول درمانی استفاده می شود. بهتر است بیمار روحیه خود را در طول درمان حفظ کرده و رژیم غذایی متعادلی داشته باشد .

ارسال نظر