فیبروم‌ رحم چیست؟

26 نظر: 0

فیبروم‌ رحم، رشد بافت غیر سرطانی رحم است که اغلب در سنین تولید مثل در زنان و دختران به وجود

می‌آید. و با اسامی دیگری مانند فیبرومیوم و لیومیوم نیز شناخته میشود. فیبروم رحم با افزایش خطر سرطان رحم همراه نیست

ولی در بیمارانی که فیبروم رشد سریعی دارد و یا فیبروم آن‌ها حین یائسگی رشد کرده است،بایستی

احتمال فیبروم سرطانی را در نظر گرفت.

“میوم” رحم،درواقع تومورخوش خیمی است که ازعضلات صاف رحم به وجود می آید، در سایزها وتعداد

مختلف و درهر قسمتی از رحم بروز می کند وبسیارشایع است؛ ولی دراکثرموارد بدون علامت است

ونیازی به درمان ندارد.عوامل مساعد کننده ایجاد میوم کاملا” شناخته نشده اند، به جزاین که

هورمونهای جنسی که در سنین باروری از تخمدانها ترشح می شوند(استروژن و پروژسترون) درایجاد و

رشد آن موءثرند.درمقایسه بین استروژن و پروژسترون، احتمالا” نقش پروژسترون بیشتراست.بنابراین در

شروع بارداری نیزبه همین دلیل میومها رشد سریعی خواهندداشت.اما درزمان یائسگی ازرشدبازمی

مانند ورفته رفته کوچکترمی شوند.

فیبروم یا فیبروید یا میوما تومورهای ماهیچه ای هستند که (معمولا) بر روی دیواره رحم رشد می کنند.

تقریباً همیشه خوش خیم (غیرسرطانی) هستند و ممکن است به کوچکی یک دانه و

به بزرگی یک گریپ فروت باشند. البته در موارد نادر فیبروم ها بسیار بزرگ تر نیز می شوند.

تقریباً بین ۲۰% تا ۸۰%  از زنان تا سن پنجاه سالگی به فیبروم مبتلا می شوند. که اکثراً بین

سنین ۴۰ تا ۵۰ سالگی بروز می نمایند. در ایجاد این غده، زمینه ژنتیکی موثر است و سن شایع بروز آن ۴۵ تا ۵۰ سالگی است که در بیش از ۷۰ درصد خانم ها در این سن دیده می شود.

به جز زمینه ژنتیکی، چاقی و بچه دار نشدن از عوامل زمینه ساز آن است. همین طور کسانی که در

سنین کم (۱۷ ـ ۱۶ سالگی) مصرف قرص جلوگیری را شروع می کنند، بیشتر به این بیماری مبتلا می

شوند.این غده های عضلانی بندرت سرطانی می شود و از این نظر بسیار کم خطر هستند. فقط در

کسانی که سابقه سرطان رحم را در بستگان نزدیک دارند یا فیبروم هایی دارند که در

مدت کوتاهی (مثلا ۶ ماه ) بسرعت رشد کرده است، احتمال سرطانی بودن غده وجود دارد.

علائم بیماری

۱-خونریزی شدید و یا دردناک رحمی

۲-خونریزی طولانی مدت رحمی (۷ روز یا بیشتر)

۳-فشار یا درد لگنی

۴-تکرر ادراری

۵-مشکل در تخلیه مثانه

۶- یبوست ،پشت درد یا پا درد ،ترشح واژینال مزمن

۷-  احساس پر بودن در ناحیه شکم

۸-احساس درد در ناحیه پایین کمر

۹- بزرگ شدن ناحیه پایین شکم

چه کسانی بیشتر به فیبروم مبتلا می شوند؟

۱-سن: با بالارفتن سن زنان احتمال ابتلا به فیبروم نیز افزایش می یابد، به خصوص در سن ۳۰ تا ۵۰ سالگی.

۲-سابقه خانوادگی:داشتن فرد مبتلا در خانواده ریسک ابتلا را در افراد دیگر خانواده افزایش می دهد.

۳-نژاد: زنان افریقایی – امریکایی نسبت به زنان دیگر شانس ابتلای بیشتری دارند.

۴-چاقی:ریسک ابتلا به فیبروم در زنان چاق بیش از سایرین است. زنانی که خیلی چاق هستند دو تا سه

برابر دیگران در معرض ابتلا به فیبروم می باشند.

۵- عادات غذایی: خوردن مقدار زیاد گوشت قرمز و ژامبون با ریسک بالای ابتلا به فیبروم رابطه دارد.

علل بیماری

دانشمندان علت فیبروم را نمی‌دانند، اما مطالعات جدید اشاره به موارد زیر دارند:

علل و فاکتور‌های ژنتیک ،نژاد ،هورمون‌های زنانگی

عوارض بیماری

۱-خطر ابتلا به کم خونی بر اثر خونریزی شدید ویا طولانی مدت رحمی

۲-ایجاد درد شدید بر اثر پیچ خوردن و یا استحاله فیبروم

اختلال در بارور شدن فرد به دلیل انسداد و یا منحرف شدن لوله‌های رحمی

۳-فیبروم‌های زیر مخاطی می‌توانند منجر به اختلال در کاشت تخمک بارور شده در دیواره داخلی رحم

امکان تبدیل فیبروم به سرطان :

فیبروم ها تقریباً همیشه خوش خیم (غیرسرطانی) هستند. بسیار به ندرت (تقریباً یک مورد از هزار)

احتمال دارد که فیبروم سرطانی در فردی ایجاد شود؛

داشتن فیبروم ریسک ابتلا به فیبروم سرطانی را فزایش نمی دهدبه علاوه داشتن فیبروم ریسک ابتلا

سایر انواع سرطان رحم را نیز در فرد افزایش نمی دهد.

روش های تشخیصی میوم رحمی

برای تأیید وجود و تعیین اندازه آن معمولا” پزشک درخواست سونوگرافی خواهدکرد.سونوگرافی های واژینال

برای ارزیابی تومورهای کوچکترمناسب ترند،درحالی که سونوگرافی ابدومینال ارزیابی بهتری ازمیوم بزرگ

ارائه خواهد داد.ممکن است پزشک درمورد بیماران مبتلا  به نازائی ازروش عکسبرداری هیستروسالینگوگرافی

برای بررسی بازبودن لوله های رحمی وسالم بودن کاویته داخلی رحم استفاده کند.روش تشخیصی

دقیقترازسونوگرافی،ازنظرتعیین محل وسایزتومور،MRIلگن می باشد.معمولا”درخواست آزمایشCBC میشود

تاوضعیت بیمار از نظرخونریزی بیش از حدطبیعی(که از عوارض میوم است)بررسی گردد.

روش های درمان

۱-درمان با داروهایی مثل دکاپپتیل یا دیفرلین: این دارو‌ها با کاهش سطح هورمون‌های زنانگی (استروژن و

پروژسترون) سبب یک حالت یائسگی موقتی می‌شوند. در نتیجه پریود قطع می‌شود و فیبروم‌ها جمع

می‌شوند و کم خونی فرد بهبود می‌یابد..

۲-هیسترکتومی (عمل برداشت رحم): این عمل تنها راه حل دائمی برای فیبروم‌های رحمی است. اما

باید در نظر داشت که این با این عمل توانائی بچه دار شدن فرد از بین می‌رود.

۳-میومکتومی (عمل برداشت فقط فیبروم): این عمل عارضه‌اش از عمل برداشت رحم، کمتر است ولی

احتمال عود (برگشت مجدد) فیبروم با آ ن وجود دارد. میومکتومی می‌تواند به روشهای باز کردن شکم و

لاپاراسکوپی انجام شود.

۴-میومکتومی هیستروسکوپیک: این روش یک گزینه مطرح برای برداشت فقط فیبروم‌های داخل رحم (زیر

مخاطی) است. یک لوله باریک و بلند بنام هیستروسکوپ که در نوک آن یک دوربین تعبیه شده، تحت

بی‌حسی موضعی یا بیهوشی عمومی وارد رحم می‌شود و با دید کامل، پزشک فیبروم را مشاهده

کرده و بر می‌دارد.

۵-درروش دیگری با کمک هیستروسکوپ اقدام به Endometrial Ablation می کنند. یعنی دیوارهء داخلی

رحم رابااستفاده از “کوتر”ازبین می برند.دراین روش خونریزی مربوط به عادت ماهیانه متوقف شده و یا

کاهش می یابد، ولی در سایزمیوم تغییری حاصل نخواهد شد. روشهای دیگری نظیرآمبولیزاسیون شریان

رحمی وجوددارد.دراین شیوه، موادکوچکی توسط رادیولوژیست واردشریان رحمی می شود وباقطع جریان

خون در میوم ها، رشدآنها متوقف شده و کوچک می شوند.این روش نیازبه برش جراحی ندارد،اما عوارضی

نظیرازبین رفتن جریان خون تخمدانها ویا سایر ارگانهای لگن را به همراه دارد.

۶-روش های جدید دیگری هم نظیر تخریب میوم باامواج اولتراسوند درفرکانس بالا، دردست بررسی و مطالعه

می باشد.

ارسال نظر

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.